Affichage des articles dont le libellé est poezja. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est poezja. Afficher tous les articles

mardi 18 décembre 2012

Jeszcze żywy KARP - B.Topa i M. Różczka - KOMUNIKAT KLUBU GAJA - SPOT REKLAMOWY -POLSKA


Kampania Klubu Gaja „Jeszcze żywy karp”. W akcji, przygotowanej przez agencję Clos Brothers, występują aktorzy Magdalena Różczka, Magdalena Popławska, Julia Pietrucha i Bartłomiej Topa.




Życzą sobie karpie w wodzie:
Powodzenia, szczęścia co dzień.

By się pławić w rybim niebie,
a nie w wannie, albo w zlewie.

Żeby ludziom wybić z głowy
tłok w akwariach, ścisk foliowy.

I jak ginąć, to bez męki,
zwłaszcza jeśli z ludzkiej ręki.

Lecz gdy przeżyć się nie uda,
polskie karpie wierzą w cuda,
życząc sobie w płatach świeżych
dotrwać w chłodzie do wieczerzy.

MAGDALENA RÓŻCZKA

wiecej...

dimanche 5 février 2012








 „Les Amis de C.K. Norwid”, paryskie towarzystwo przyjaciół Norwida prezentuje płytę CD „Podwójny płomień – Chopin i Norwid”, która zostala  zadedykowana pamięci znakomitego rzeźbiarza i rysownika, śp. Pawła Jocza (1943-2008), byłego członka prezydium stowarzyszenia.
Płyta zawiera trzynaście najpiękniejszych wierszy Norwida, w tym „Fortepian Szopena” i „Nekrolog” w trzech językach, polskim, francuskim i angielskim oraz czternaście utworów Chopina w wykonaniu     laureatów Konkursu Chopina: Kevina Kennera, Tatiany Shebanovej i Lucasa Geniušasa.
Wiersze Norwida recytują: Michael Lonsdale, Paul Elliott  i Krzysztof A. Jeżewski . Do płyty dołączone są  teksty w trzech językach oraz  esej  K.A. Jeżewskiego „Chopin i Norwid”.
Na okładce płyty widnieją popiersia Chopina, dłuta Bolesława Syrewicza, i Norwida, dłuta Pawła Jocza.







jeudi 12 janvier 2012

"SZEPT I MGNIENIE" - dr Dariusz Tomasz Lebioda




dr Dariusz Tomasz Lebioda



Już w chwili poczęcia człowieka, gdy zawiązują się pierwsze skomplikowane cząsteczki organizmu i powstaje biologiczna konstrukcja,czas zaczyna pędzić z oszałamiającą szybkością. Choć kategoria przestrzeni jest równie ważna dla ludzkiej próby bytu, to w wieku dojrzałym przede wszystkim uświadamiamy sobie, że przeszłość jest tylko wspomnieniem, przyszłość nieustannym dążeniem, a teraźniejszość – ledwie mgnieniem, jakże trudnym do uchwycenia i wyodrębnienia z natłoku zdarzeń i obrazów, gestów i znaków. Tylko w refleksji poetyckiej czas zyskuje wartość integralną, współtworząc wiersz i przydając mu kontekstów, a nade wszystko wyposażając go w przepastną głębię. W tomie wierszy Avivy Shavit-Władkowskiej staje się on rodzajem monotonnego i groźnego pomruku, płynącego gdzieś z wnętrza dziejów i stale pojawiającego się jako znak, symbol, rozbudowana alegoria, dostrzegalna w konkretnym losie.
Autorka urodziła się w Rosji, ale dzieciństwo spędziła w Polsce, skąd w 1958 roku wyjechała do Izraela. Zajmowała się medycyną nuklearną, która w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku zaledwie raczkowała. Jej pierwsze zbiory poezji ukazały się w języku hebrajskim, zaczęła też publikować w periodykach literackich i magazynach. Od 1968 roku mieszka w Paryżu, gdzie całkowicie poświęciła się sztuce, udzielając lekcji gry na fortepianie, pisząc wiersze, a także tłumacząc na hebrajski poezję polską, francuską, amerykańską i japońską.
Jest też autorką znaczących wywiadów z wieloma współczesnymi pisarzami francuskimi i uczestniczką spotkań autorskich we Francji, w Izraelu i w Polsce. Takie żywe, interaktywne wchodzenie w rzeczywistość charakterystyczne jest dla bytów poszukujących i stale poszerzających zakres swoich penetracji.
Ta poezja osiąga wymiar intelektualny, ale nie przestaje być też pochwałą świata, w jego najpiękniejszych miejscach, od uliczek Paryża, poprzez jeziora mazurskie i tatrzańskie hale, nadbrzeżne skały Bretanii, aż po pachnące zielenią trakty Tel Avivu. Autorka odzwierciedla w kolejnych utworach urodę świata, ale też wyposaża go w niezwykłą głębię ontologiczną i umieszcza wykreowaną przestrzeń pośród rozległości mitu. Jest to przede wszystkim pradawne podanie judajskie, znane dobrze ze Starego Testamentu, ale pojawiają się też postaci i sytuacje uniwersalne, które stały się własnością kultury światowej. Aviva Shavit-Władkowska – pisze Danuta Mucha – to poetka głębi i koloru, z których snuje poetycką wizję, na przekór stresom świata i naszym życiowym problemom. Żyjąc w świecie Zachodu i uczestnicząc w rytuale przemijania, poetka ukazuje złożoność struktur i kształtów, dopełnia swoim losem etos uchodźcy i kobiety nieustannie szukającej miłości, spełnienia, chwili pierwszej i ostatniej, czegoś, co rozświetla nasze życie i przydaje mu sens, choć Prawdziwie pokochać/ Można tylko raz. Piękne są obrazy pojawiające się w tej poezji, owe połyskujące w słońcu tafle mórz, gaje pomarańczowe, lazury nieba, iskry gwiazd, ale też Rozbawione kaczki/ O zielono-fioletowych główkach/ I poważne gąsiory. Autorce udało się odzwierciedlić świat w całej jego różnorodności, a przy tym odsłoniła ona przed czytelnikiem swoje subtelne wnętrze, stworzyła portret istoty kochającej i szukającej wzajemności, kobiety cierpiącej i szczęśliwej, podążającej do celu i czasem tracącej to, co było istotą dni i nocy. Nieubłagany czas niszczy wszystko, zabiera urodę świata, każe więdnąć kwiatom i liściom drzew, przyobleka wszystko śnieżnym, śmiertelnym całunem, ale przecież niebawem nadchodzi kolejna wiosna i przylatują ptaki, a poetka mówi: Nietrwała doskonałość/ kształtów i barw/ Mnie zachwyca./ I nie pytam/ Kto i w jakim celu?/ Je stworzył. Kosmogonia jest tajemnicą, tak jak nasze istnienie i obecność w świecie, jak uczucia, które eksplodują niczym muzyka Chopina, a potem gasną jak nie podsycany płomień. Nietrwałość tego, co próbujemy ocalić przed rozpadem jest przejmującym tonem w tej poezji, krzykiem artykułowanym dławionym szeptem lub wymownym milczeniem.Autorka znakomicie konstruuje swoje wiersze, stosując zasadę kontrapunktu i ekspozycji, co zapewne wyniosła z nieustannego obcowania z muzyką. Rację ma Jolanta Horodecka-Wieczorek, gdy wskazuje,że autorka obdarzona talentem muzycznym, również w poezji z powodzeniem potrafi stosować technikę kompozytorską, wielokrotnie łącząc w jedną całość kilka samodzielnych wątków. Stąd też tyle w tych utworach nawiązań i cytatów z biografii muzyków, stąd śpiewna fraza i „dźwięczna” prezentacja zdarzeń, ludzi i miejsc. A do tego drugie dno, symboliczne i mityczne echa, jakby wskazywanie, że rzeczywistość składa się z różnorakich warstw, że gra w niej wiele instrumentów i trwa nieustający taniec. Ludzie istnieją pośród wirów, ich życia raz określić można jako piano, a innym razem jako maestoso, ale w nieustannym wirowaniu zawsze tęsknią za błogosławioną ciszą: Zmęczeni niezmiennym krążeniem/ Bez celu i bez radości/ Marzą, by usiąść w ciszy cienia jabłoni,/ Stopy zanurzyć w trawie/ I poczuć jak wietrzyk/ Z lekka głaszcze ich skronie. To jest tęsknota za prawdą i pełnią, za chwilą spokoju, który da radość i przekonanie, że nie zmarnowało się danego nam czasu. Nawet pośród najgłośniej brzmiących fraz w symfoniach Beethovena czy Czajkowskiego, nawet w rozchybotaniu etiud Chopina, pojawiają się momenty ciszy. Utwory te mają odzwierciedlać zmienność ludzkiego bytowania, tak jak wiersze zgromadzone w tomie pt. Przechadzki w czasie, obrazują wchodzenie wrażliwego człowieka w coraz to nowe przestrzenie ontyczne, jego pracę nad sobą i nad światem, chwile wielkich uniesień, a potem zamyślenia na brzegu jeziora albo w obliczu jesiennych drzew. Któż nie chciałby spotkać na swojej drodze istoty czułej i pięknej, któż nie pragnąłby zobaczyć siebie w oczach kochającej osoby, w srebrnej tafli magicznego jeziora uczuć  – choć wszystko przemija, a czas drwi sobie z naszych planów i marzeń, choć stale pojawiają się zagrożenia i próby zniszczenia tego, co utrwaliliśmy, musimy nieustannie dążyć, kształtować świat na obraz i podobieństwo Boga, którego nosimy w sercu.
Zagrożeniem przy tego rodzaju obrazowaniu i ukazywaniu piękna oraz złożoności świata może być przebarwienie i brak kontrapunktu.Autorka ma tego świadomość i tak konstruuje swoje wiersze, że pojawiają się w nich znaczące pęknięcia, rysy, których tyle w świecie, a których nie można pominąć. Samo przemijanie jest czymś trudnym do zaakceptowania, ale nie dającym się powstrzymać i choć podejmujemy próby retuszowania rzeczywistości, to i tak z czasem traci ona swój wymiar i kształt, gubi gdzieś głębię ostrości: W pawie pióra się stroi,/ Twarz maluje gdzie się da,/ Lecz zwiędłych, zmęczonych rysów/ Ukryć się jej nie udaje./ Lustro drwi z tych wysiłków,/ Mówi: zapomnij o swojej/ Jeszcze niedawnej krasie. Wspaniałym uzupełnieniem tych wierszy są zamieszczone w książce własne fotografie, specjalnie opracowane, często wydobywające jakiś kolor lub kształt, a nade wszystko będące autokomentarzem i pointą, podsumowaniem i uzupełnieniem ważkich treści poetyckich. Tak artystka pragnie dotrzeć do czytelnika poprzez zmysł słuchu i wzroku, a sensualność jej metafor powoduje, że są one jeszcze prawie dotykalne, nie brakuje też tutaj smaków i zapachów, a wszystko razem ma wymiar rozbudowanego utworu muzycznego. Życie i zmieniająca się perspektywa są inspiracją, ale kreślą też horyzont liryczny, stają się wykładnią istnienia, które jest świadome  swojej ulotności, a przy tym potrafi zauważyć inny byt: Szkarłatny Amarylis/ O wydłużonej szyi,/ Wznosił nad stołem,/ Cztery rozwarte kielichy/ Nasycone winną czerwienią./ Z godnością świadomą swej urody/ Wypełniał przestrzeń pokoju. Jakże czytelna jest ta symbolika i jakże znakomicie odzwierciedla urodę i wagę wierszy Aviwy-Władkowskiej, ich rozedrganie i zarazem rozprzestrzenianie się w świecie, który opisują. Piękna poezja, mądrze ucząca świata i ukazująca skomplikowanie ludzkich interakcji w danym im czasie i w przestrzeni – prawdziwy, filozoficzny wykład na temat istnienia i nieuchronnego nieistnienia…

____________
Aviva Shavit-Władkowska, Przechadzki w czasie, Wydawnictwo Książkowe IBIS, Warszawa 2011, s. 102.    
 

mardi 11 janvier 2011

Wieczór z książką-“Obcowanie ze świętym. Wspomnienia o ks. Jerzym Popiełuszce” - polska restauracja “Mazurka” w Paryżu, w dniu 9 stycznia 2011 roku

©Pignard-Bykowska 







Okazją do niedzielnego spotkania na Montmartrze była wydana przez Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Francuskiej książka p.t. “Obcowanie ze świętym. Wspomnienia o księdzu Jerzym Popiełuszce”. Książka napisana w języku polskim wzbudziła , rzecz oczywista, zainteresowanie tylko wśród Polaków mieszkających w Paryżu.
Przybyłym na spotkanie rodakom , Aldona Gawecka ( pomysłodawczyni i organizatorka wydawanych książek z serii “Biblioteczka Żoliborska“) opowiedziała historię powstania książki “Obcowanie ze świętym” jako jednego z wydarzeń TPPF będących wkładem Towarzystwa w rozpowszechnianie kultury polskiej we Francji.
Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Francuskiej z grupą członków -żoliborzan aktywnie działających w Towarzystwie wydało w ramach serii “Biblioteczki Żoliborskiej” od 2007 roku siedem książek. Wszystkie one związane są z dzielnicą warszawską Żoliborz, której nazwa pochodzi z języka francuskiego “joli bord.
Trzy książki p.t. “Na Pięknym Brzegu” poświęcone zostały, ludziom, bibliotekom i wydarzeniom żoliborskim. Wstępy, spis rzeczy, karta tytułowa i podpisy pod ilustracjami w tych książkach są również i w języku francuskim.
W 2008 roku został wydany polsko-francuski tomik wierszy ks Romana Indrzejczyka p.t. “Rozważania o człowieczeństwie. Wiersze wybrane”.
W 2010 roku ukazały się dwie książki wspomnieniowe. Pierwsza “Ze śmiercią nie można się umówić” poświęcona autorowi “Rozważań o człowieczeństwie” ks Romanowi, który zginął w katastrofie lotniczej 10 kwietnia ubiegłego roku, druga błogosławionemu, z okazji kanonizacji, ks Jerzemu Popiełuszce “Obcowanie ze świętym”.
Wszystkie książki zostały napisane w spontanicznym odruchu żoliborzan, z miłości do swej Małej Ojczyzny i miłości do wielkich ludzi ich Dzielnicy.
Aldona Gawecka podkreśliła wyjątkowość żoliborzan, mieszkańców dzielnicy o znanej, długiej tradycji społecznikowskiej. Żoliborzanin nie przejdzie obojętnie wobec zła, będzie starał się zawsze je naprawić. Zauważyli to i w swych publikacjach podkreślali, tę wyjątkową cechę mieszkańców Żoliborza, socjolodzy i pisarze. Kazimierz Brandys w “Listach do pani Z.” wręcz poleca postawę mieszkańców Pięknego Brzegu jako sposób na życie.
Stąd też wielu uważa, że na działalność ks Jerzego mieli duży wpływ ludzie, których spotkał na Żoliborzu, atmosfera społecznikowska mieszkańców, a szczególnie ksprałat Teofil Bogucki ówczesny proboszcz kościoła św. Stanisław Kostki, pomysłodawca Mszy św. za Ojczyznę.
Książkę napisali żoliborzanie głównie ci, którzy znali ks. Jerzego osobiście oraz księża, którzy byli świadkami jego życia i jego ostatnich godzin przed męczeńską śmiercią w 1984 roku.
Wypowiedzi autorów książki “Obcowanie ze świętym” to wzruszające wspomnienia bliskich mu osób, przyjaciół, wiersze mówiące w pięknych, słowach kim był ksiądz Jerzy dla Żoliborza i dla całej Polski oraz rozdziały, których autorzy przedstawili swoje refleksje na temat roli męczeństwa, patriotyzmu i ofiary życia za prawdę, Zło dobrem zwyciężaj , myśl przewodnia ks Jerzego przewija się w rozważaniach niemal u każdego autora tekstu “Obcowania ze świętym”. Są to teksty nigdzie dotąd nie publikowane. Stąd i ich niepowtarzalna wartość. Również zdjęcia i rysunki wykonane przez Daniela Truszkowskiego przedtem nie były drukowane.
Redaktorem książki jest Ewa Chałasińska, redaktorka większość wydanych przez TPPF książek.
Na spotkaniu w “Mazurce” Aldona Gawecka przeczytała kilka wybranych teksów charakteryzujących postać błogosławionego ks Jerzego oraz rozdział poświęcony rozważaniom na temat męczeńskiej śmierci Ks Jerzego i roli męczeństwa w przezwyciężaniu kłamstwa, w zwycięstwie prawdy.
Zebrani wysłuchali również kilku wierszy poświęconych Błogosławionemu .

dimanche 3 octobre 2010

„Ze śmiercią nie można się umówić” - wspomnienia o ks. Romanie Jedrzejczyku








Na promocji książki  pt. „Ze śmiercią nie można się umówić”, napisanej przez żoliborzan, przyjaciół ks. Romana,  redacja Polonusa  niestety nie była obecna. Dzięki jednak pani Aldonie Gaweckiej współautorce wspomnień o księdzu Romanie Indrzejczyku dotarły do nas nie tylko informacje o tej imprezie, która odbyla się we wrzesniu w Instytucie Polskim w Paryżu ale i również otrzymaliśmy ksiażkę. Tę książkę koniecznie należy przeczytać. Dzięki relacjom wielu osób pisanych sercem poznajemy księdza Romana Indrzejczyka nie tylko jako prezydenckiego kapelana i spowiednika spełniającego zaszczytną funkcję w służbie, tragicznie zmarłego Lecha Kaczyńskiego ale i człowieka wrażliwego i sprawiedliwego, piekną postać pedagoga, przepełnionego i promieniującego dobrem i skromnością.  Jako ukoronownie życia życzył on sobie skromnego pochówku o czym wspominał w sporządzonym 15 lat temu  przez siebie testamencie.
Los zrzadził inaczej . Ksiądz Roman Indrzejczyk, znalazł się posród 96  ofiar katastrofy smoleńskiej, spoczywa więc na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie w alei zasłużonych . Przyszło mu pożegnać się ze światem z honorami.
Pozostał wielki żal w sercach uczniow, wiernych i przyjaciół.
A na zawsze kilka tomików poezji.
Ksiadz Roman Indrzejczyk był również poetą.
Ksiażka ukazała się nakładem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Francuskiej w Warszawie